Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, όπως μας την αφηγήθηκε ο Νίκος Σ.
Πριν από τρία χρόνια, ο κόσμος μου γκρεμίστηκε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Ο γιος μου, ο Μάνος, μόλις 10 ετών, χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο καθώς γύριζε από το σχολείο. Στο νοσοκομείο, οι λέξεις των γιατρών ακούγονταν σαν από μακριά: «Κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Πολύ σοβαρή κατάσταση. Οι πιθανότητες να βγάλει τη νύχτα είναι λιγότερες από 1%».
Περάσαμε 45 μέρες στην Εντατική. 45 μέρες που ο χρόνος δεν μετριόταν με ώρες, αλλά με τους χτύπους του μόνιτορ. Ο επικεφαλής νευροχειρουργός, ένας άνθρωπος αυστηρός και ρεαλιστής, μου είχε πει καθαρά: «Νίκο, ετοιμάσου για το χειρότερο. Ακόμα κι αν ζήσει, η ζημιά στον εγκέφαλο είναι μόνιμη. Μπορεί να μην μας αναγνωρίσει ποτέ ξανά».
Εκείνο το βράδυ, ένιωσα πως η ψυχή μου είχε αδειάσει. Πήγα στο εκκλησάκι του νοσοκομείου. Δεν ζήτησα θαύμα. Ζήτησα μόνο να μην πονάει. Όταν γύρισα έξω από την πόρτα της ΜΕΘ, είδα μια γυναίκα που δεν είχα ξαναδεί. Μου άπλωσε ένα κομμάτι βαμβάκι με λίγο λάδι και μου είπε: «Μην κοιτάς τους αριθμούς. Η ζωή δεν είναι μαθηματικά».
Την επόμενη μέρα, συνέβη το αδιανόητο. Ο Μάνος άνοιξε τα μάτια του. Οι τιμές στα μηχανήματα άρχισαν να σταθεροποιούνται με μια ταχύτητα που η ιατρική δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ο χειρουργός μπήκε στο δωμάτιο, είδε τον μικρό να σφίγγει το χέρι της μητέρας του και έμεινε ακίνητος.
Τον είδα να βγάζει τα γυαλιά του, να σκουπίζει τα μάτια του και να ψιθυρίζει: «Αυτό δεν το έκανα εγώ. Εδώ κάτι άλλο έβαλε το χέρι του».
Σήμερα, ο Μάνος τρέχει, παίζει ποδόσφαιρο και το μόνο που του έμεινε είναι μια μικρή ουλή στο μέτωπο – ένα παράσημο από τη μάχη που κέρδισε. Όταν ρωτάω τους γιατρούς «πώς έγινε αυτό;», σηκώνουν τους ώμους.
Έμαθα όμως κάτι πολύ σημαντικό: Η επιστήμη φτάνει μέχρι ένα σημείο. Από εκεί και πέρα, υπάρχει ένας χώρος όπου συμβαίνουν πράγματα που δεν εξηγούνται με λέξεις. Εκεί που το 1% γίνεται 100%, αρκεί να μην πάψεις να πιστεύεις στο αδύνατο.