Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, όπως μας την αφηγήθηκε ο Δημήτρης Λ.
Ο πατέρας μου, ο κύριος Γιάννης, είναι 82 ετών. Η μητέρα μου, η Μαρία, είναι 79. Πριν από έξι χρόνια, η μητέρα μου διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ. Σιγά σιγά, οι αναμνήσεις της άρχισαν να ξεθωριάζουν σαν παλιές φωτογραφίες στον ήλιο. Ξέχασε πού άφησε τα κλειδιά της, μετά ξέχασε πώς να μαγειρεύει το αγαπημένο μας φαγητό και, τελικά, ξέχασε τα ονόματά μας.
Το πιο σκληρό χτύπημα ήρθε το περασμένο καλοκαίρι. Κοίταξε τον πατέρα μου στα μάτια και τον ρώτησε: «Εσείς, κύριε, ποιος είστε; Περιμένω τον άντρα μου να γυρίσει».
Οποιοσδήποτε άλλος θα κατέρρεε. Ο πατέρας μου όμως, απλά της χαμογέλασε, της φίλησε το χέρι και της είπε: «Είμαι ένας φίλος που ήρθε να σας κρατήσει συντροφιά μέχρι να έρθει ο αγαπημένος σας».
Από εκείνη τη μέρα, ο πατέρας μου ξεκίνησε μια καθημερινή ιεροτελεστία. Κάθε πρωί, ντύνεται προσεκτικά, βάζει την κολόνια που της άρεσε πάντα, και της χτυπάει την πόρτα του δωματίου κρατώντας ένα μικρό λουλούδι από τον κήπο. Της συστήνεται από την αρχή. Της διηγείται ιστορίες για έναν «νεαρό που γνώρισε μια κοπέλα σε ένα πανηγύρι το 1965». Της δείχνει φωτογραφίες τους, λέγοντάς της πόσο όμορφο ζευγάρι ήταν αυτοί οι ξένοι.
«Δημήτρη», μου είπε μια νύχτα που καθόμασταν στη βεράντα, «δεν με πειράζει που δεν ξέρει ποιος είμαι. Εγώ ξέρω ποια είναι εκείνη. Και το χρέος μου είναι να την κάνω να νιώθει ερωτευμένη κάθε μέρα, ακόμα κι αν το επόμενο πρωί το έχει ξεχάσει. Η αγάπη δεν είναι μνήμη, είναι συναίσθημα. Κι αυτό το συναίσθημα δεν χάνεται».
Υπάρχουν στιγμές, αργά το απόγευμα, που η μητέρα μου τον κοιτάζει με έναν τρόπο διαφορετικό. Του πιάνει το χέρι και του λέει: «Ξέρετε, μου θυμίζετε πολύ τον άνθρωπο που περιμένω». Τότε ο πατέρας μου λάμπει. Είναι η δική του ανταμοιβή.
Αυτή η ιστορία δεν είναι για μια αρρώστια. Είναι για μια υπόσχεση που δόθηκε πριν από 55 χρόνια: «Στα εύκολα και στα δύσκολα». Ο πατέρας μου μου έμαθε ότι το αληθινό θαύμα δεν είναι να γιατρευτείς, αλλά να συνεχίσεις να αγαπάς όταν όλα γύρω σου σβήνουν.