Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, όπως μας την αφηγήθηκε η Άννα Κ.
Θυμάμαι σαν χθες το πρωινό που η ζωή μου σταμάτησε να κυλά. Ήμουν μόλις 35. Παντρεμένη, με δύο μικρά παιδιά, και η διάγνωση έπεσε σαν κεραυνός: επιθετικός καρκίνος στον ισοφάγο. Οι γιατροί στο Ογκολογικό, με τα κουρασμένα τους μάτια, μου έδωσαν ελπίδες με το σταγονόμετρο. «Μην περιμένετε πολλά», μου είπαν. «Έχετε λίγους μήνες… Ίσως ένα χρόνο, με θεραπείες.»
Ο κόσμος μου κατέρρευσε. Πώς θα αποχαιρετούσα τα παιδιά μου; Πώς θα εξηγούσα στον άντρα μου ότι το παραμύθι μας τελείωνε έτσι; Άρχισα τις θεραπείες, αλλά ένιωθα να σβήνω. Κιλά χάνονταν, ο πόνος γινόταν αφόρητος, η ψυχή μου σκοτείνιαζε. Είχα αρχίσει να αποδέχομαι το τέλος.
Μια μέρα, καθώς επέστρεφα από το νοσοκομείο, βρήκα έξω από την πόρτα μας μια μικροσκοπική, αδέσποτη γατούλα. Ήταν μισοπεθαμένη από την πείνα και το κρύο. Ούτε που να τη σκεφτώ σε άλλη συνθήκη. Αλλά κάτι μέσα μου ράγισε. Την πήρα μέσα, της έδωσα γάλα. Της έφτιαξα ένα πρόχειρο κρεβατάκι. Την ονόμασα «Ελπίδα».
Από εκείνη τη στιγμή, η «Ελπίδα» δεν έφευγε από το πλευρό μου. Όταν κοιμόμουν, κουλουριαζόταν στο στήθος μου. Όταν ξυπνούσα, με κοιτούσε με αυτά τα μεγάλα, πράσινα μάτια, σαν να μου έλεγε «μην τα παρατάς». Εγώ, που δυσκολευόμουν να φάω ακόμα και τα πιο ελαφριά φαγητά, άρχισα να φτιάχνω σούπες για τη γάτα. Σιγά-σιγά, άρχισα να τρώω και εγώ μικρές ποσότητες από τη δική της σούπα. Μια φτηνή, απλή σούπα λαχανικών, που μου θύμιζε τα παιδικά μου χρόνια.
Οι μήνες περνούσαν. Κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, δεν χειροτέρευα. Αντιθέτως. Στις επόμενες εξετάσεις, οι γιατροί κοίταζαν τα αποτελέσματα με απορία. Ο όγκος είχε συρρικνωθεί. Όχι πολύ, αλλά είχε συρρικνωθεί. Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. «Τι κάνατε, κυρία Άννα;» με ρωτούσαν.
Εγώ τους έλεγα για την «Ελπίδα». Για τη μικρή γάτα που μου έμαθε να φροντίζω ξανά κάτι, ακόμα κι όταν εγώ η ίδια χανόμουν. Για τη σούπα. Γελούσαν. Πίστευαν πως ήταν η χημειοθεραπεία που «έπιανε» επιτέλους, ή μια αυθόρμητη ύφεση.
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, είμαι εδώ. Καθαρή. Ο καρκίνος έχει υποχωρήσει εντελώς. Η «Ελπίδα» είναι ακόμα δίπλα μου, ένα παχουλό, χαδιάρικο πλάσμα. Κανείς δεν μπορεί να μου εξηγήσει ακριβώς τι συνέβη. Οι γιατροί το λένε «ιατρικό θαύμα». Εγώ το λέω δύναμη της ψυχής, αγάπη και μια μικρή, αδέσποτη γάτα που μου έδειξε ότι ακόμα κι όταν όλα δείχνουν χαμένα, η ελπίδα μπορεί να κρυφτεί στις πιο απρόσμενες γωνιές.