Αγωνία για τη Ρίκα Διαλυνά. Έχασε την όρασή της!

0
15

Έναν Γολγοθά στο σκοτάδι βίωσε η Ρίκα Διαλυνά, η οποία μίλησε από καρδιάς στην εφημερίδα Espresso και τον δημοσιογράφο Γιάννη Αρμουτίδη αποκαλύπτοντας την περιπέτεια που μοιάζει βγαλμένη από φιλμ!

Ειδικότερα, η αγαπημένη Ελληνίδα σταρ εξομολογήθηκε πως «ύστερα από έναν χρόνο, όπου έμεινα κλεισμένη σε καραντίνα στην Κρήτη, προστατευόμενη από τον κορονοϊό, έφτασα επιτέλους στο Πόρτο Ύδρα. Στο υπέροχο σπίτι μου που λατρεύω. Φανατική οπαδός της καθαριότητας και της τάξης, και με δυνάμεις που υπερβαίνουν αι νεότερες μου, άρχισα να μετακινώ πολύ βαριά αντικείμενα από το εσωτερικό του σπιτιού προς τη βεράντα. Αναστάτωσα όλο το σπίτι. Έφερα τα πάνω κάτω. Για καθαριότητα και φρεσκάδα. Μανιώδης της τακτοποίησης του σπιτιού, ξεκίνησα το μεσημέρι και τελείωσα αργά το βράδυ. Τότε μόνο κάθισα να ξεκουραστώ, όταν διαπίστωσα ότι άρχισα να βλέπω «μυγάκια» στο μάτι μου. Δεν έδωσα σημασία. Κοιμήθηκα κατάκοπη».

«Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησα, τα μαλλιά μου με εμπόδιζαν να δω. Προσπάθησα να τα τραβήξω στην άκρη. Και τότε, έντρομη, διαπίστωσα πως δεν υπήρχαν μαλλιά στο πρόσωπο μου. Απλώς δεν έβλεπα! Υπήρχε στο οπτικό μου πεδίο ένα σκούρο πέπλο που δεν με άφηνε να δω. Ειδοποίησα αμέσως, ουρλιάζοντας, μια στενή μου φίλη και γειτόνισσα και κατευθύνθηκα κατεπειγόντως για την οφθαλμίατρο, η οποία βρισκόταν 120 χιλιόμετρα μακριά από το Πόρτο Ύδρα, στο Λυγουριό. Με εξέτασε και χωρίς δεύτερη σκέψη μου ζήτησε να μεταβώ αμέσως στο νοσοκομείο για άμεση επέμβαση. Η κατάσταση μου ήταν κρίσιμη».

«Δεν έβλεπα τίποτα από το αριστερό μου μάτι, ενώ με το δεξί λόγω μυωπίας δεν μπορούσα να διακρίνω ούτε τα απαραίτητα» ομολογεί η Ρίκα Διαλυνά στη συνέντευξη της. «Ο γιατρός με εξέτασε αμέσως και ζήτησε κατεπειγόντως την εισαγωγή μου στο χειρουργείο. Γνώρισα τον απόλυτο τρόμο. Τη φρίκη. Ήμουν τυφλή, δεν έβλεπα τίποτα. Την επόμενη ημέρα, στις 7 το πρωί, μπήκα στο χειρουργείο… Εκεί έζησα την απόλυτη φρίκη. Τοποθέτησαν το κεφάλι μου και το σώμα μου ανάμεσα σε σφιχτά σίδερα και σε κλωβό για να μην μπορώ να κινηθώ, έτσι ώστε ο γιατρός να μπορεί να εκτελέσει πολύ λεπτές κινήσεις της χειρουργικής θεραπείας. Επιπλέον, το πιο φρικιαστικό ήταν ότι δεν επιτρεπόταν η νάρκωση, διότι έπρεπε να ανταποκρινόμουν στις υποδείξεις του γιατρού κινώντας το μάτι μου κατά τη φορά των εντολών του. Άρχισα να ουρλιάζω. Πάσχω από κλειστοφοβία και αισθανόμουν ότι σταματούσε η αναπνοή μου. Μου χορήγησαν ισχυρό ηρεμιστικό. Δεν ξέρω πως ανταποκρίθηκα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι πέρασαν δύο ατελείωτες, βασανιστικές ώρες που οδηγήθηκα στην κόλαση του μαρτυρίου. Ήθελα να ουρλιάξω αλλά δεν μπορούσα. Δεν έβλεπα τίποτα και δεν ήξερα αν θα ξαναδώ. Θεέ μου, ούρλιαξα, είμαι τυφλή».

Τέλος, στην καθηλωτική της εξομολόγηση, η Ρίκα Διαλυνά τονίζει πως «μετά το χειρουργείο ξεκίνησε η θεραπεία με 40 σταγόνες από 10 διαφορετικά μπουκαλάκια καθημερινά. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον απόλυτο εφιάλτη. Προσευχόμουν συνεχώς. Η δύναμη του Θεού, η βαθιά εσωτερική μου πίστη αλλά και η γνώση και η άριστη εξειδίκευση του γιατρού που με χειρούργησε έκαναν το θαύμα τους. Ξαναείδα. Ύστερα από τέσσερις μήνες άρχισα να βλέπω ασαφώς και σιγά σιγά επανήλθε πλήρως η όραση μου».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ